La Vie en rose (2007)
Film opowiada o życiu francuskiej piosenkarki. Młoda Édith żyje w ubóstwie, opiekując się matką znajdującą się w skrajnej nędzy. Ojciec powierza ją swej matce, która prowadzi dom publiczny. Édith po raz pierwszy doświadcza prawdziwego uczucia dzięki opiece „dziewczyn”, a zwłaszcza Titine, która odgrywa rolę jej przybranej matki. Z powodu infekcji oka dziewczynka traci wzrok, który odzyskuje po pielgrzymce do grobu świętej Teresy z Lisieux. Ojciec odkrywa jednak jej talent muzyczny i rekrutuje ją do zawodu ulicznej śpiewaczki, aby mogła sprzedawać swój głos za pieniądze.
W wieku siedemnastu lat Édith ma córkę z Louisem Dupontem, biednym dostawcą; jednak córka, Marcelle, umiera na piorunujące zapalenie opon mózgowych w wieku zaledwie dwóch lat.
Stopniowo Édith zyskuje uznanie i sławę pod pseudonimem „La Môme Piaf” (dziewczyna-słowik). W 1948 roku w Nowym Jorku poznaje boksera Marcela Cerdana, z którym nawiązuje bliski związek, związek krótkotrwały i zakończony tragicznie: 28 października 1949 roku Cerdan zginął w katastrofie lotniczej, wracając do ukochanej.
Piosenkarka zaczęła przyjmować leki przeciwdepresyjne, a z powodu ciężkiego, deformującego reumatyzmu – środki przeciwbólowe, w tym kortyzon i morfinę. Substancje te dodatkowo osłabiły jej i tak już wątłe ciało: po wypadkach samochodowych, operacjach i chorobach scenicznych Édith zmarła w 1963 roku, mając zaledwie 48 lat.
W wielkim finale Édith zaśpiewała „Non, je ne regrette rien”, piosenkę, która uosabiała życie pełne równie intensywnych radości i smutków.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz